Geboren als een wild idee in de kroeg, uiteindelijk een fantastisch plan gebleken. Maar beginnen bij het begin.
Vorig jaar maart was ik zoals altijd aandachtig toeschouwer bij de Alegria Schoolbattle. Eén van de deelnemende bands was kort ervoor ontstaan en ik herkende Sam die ik al vaker solo had zien optreden met een voor zijn leeftijd heel speciaal repertoire (voornamelijk Beatles). Sam speelde met de band namens zijn school en er werd me verteld dat ze sinds een week of vijf, zes aan het spelen waren samen.
Het optreden was direct een groot succes en de juryprijs werd zeer verdiend gewonnen, waardoor er een tweede optreden volgde in Café Brick. Ook hier werd de tent weer afgebroken en kon je duidelijk horen en zien dat de ze tussenliggende maanden niet stil hadden gezeten.
Er moest een naam komen en voortaan wist ik dat ik moest letten op “Guess who’s late?!”. Samen met mijn vriendin Amanda ben ik de band regelmatig bij optredens gaan bezoeken en is ook het contact met drumster Maud, bassist Dávid en gitarist Floris steeds beter en leuker geworden. Frisse, jonge, spontane, leuke, maar vooral heel muzikale tieners die zo fanatiek elkaar opjagen om beter en beter te worden samen, is mooi om mee te maken. Elk optreden is een klein feestje en de complete performance wordt steeds professioneler.
En dus…..
Was daar opeens mijn vraag of ze in het weekend van 20/21 juni iets op de planning hadden. Wat begon als een wild idee (misschien spelen ze op mijn verjaardagsfeestje) werd een grandioos festijn. De caravanstalling vlakbij mijn huisje werd ingeruimd als feestzaal. Het geluid en licht werd op een professionele manier geïnstalleerd en de soundcheck klonk al over de velden.
Mijn vrienden, familie en directe buren kwamen binnen gedruppeld en iedereen van jong tot oud, van Nederland, via Spanje en België tot Midden America heeft genoten. Buiten was het +30 graden, binnen was het een heerlijke hete rockshow met fantastische oldies gebracht door 14, 15, 16 en 17-jarigen die een chemie hebben met elkaar, waar ik met mijn grote mond stil van word.
Ik had de verwachtingen, naar mensen die “Guess who’s late” nog niet kenden, hoog weggezet, maar deze verwachtingen werden ver overtroffen.
Om af te sluiten heb ik mijn vaste opmerking naar de bandleden paraat : “Het was lang niet slecht”.
Grazie mille, ofwel 1000 maal dank,
Toni